Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα!

'Η μήπως όχι;

        

Γεια σας και καλωσορίσατε.


Είμαι ο Αποστόλης Ρούντης. 'Ενας κοινός θνητός, όπως όλοι, με τις φοβίες, τις προσδοκίες, επιθυμίες, επιδιώξεις μου.

'Oπως όλοι... Τι με ξεχωρίζει από σας;

Το μόνο που θα μπορούσε να βρει κανείς είναι ίσως αυτό το βιβλίο. Πολλοί φίλοι με ρώτησαν, όταν τους ανακοίνωσα ότι είμαι ο ευτυχισμένος συγγραφέας του βιβλίου "Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα": Μα καλά, τι σ' έπιασε να το γράψεις; Δύσκολη ερώτηση. Πριν προσπαθήσω να δώσω μια καλή απάντηση, θα ήθελα να πω κάποια πράγματα για καθαρά στατιστικούς λόγους..

Μου πήρε 22 μέρες για να ολοκληρωθεί. Ξεκίνησα να γράφω, μετά μεγάλης μανίας και εθισμού, στις 30 Αυγούστου και μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου είχε τελειώσει. Ποιου έτους θα μου πείτε... Έχει σημασία; Μου φάνηκε περίεργο και ίσως φαίνεται και σε σας. Πριν ξεκινήσω είχα την πεποίθηση ότι ένα βιβλίο παίρνει μήνες, πολλές φορές και χρόνια για να τελειώσει. Αλλά νάτο, έτοιμο σε λιγότερο από μήνα. Είχα πράγματα να πω; Ναι, είχα. Το θέμα είναι, σε ποιον; Είναι τελικά έμπνευση, ή μήπως ψυχική ανάγκη το γράψιμο;

Η αλήθεια είναι ότι σε μένα συμβαίνουν και τα δύο. Να λοιπόν, η απάντηση που ψάχνατε. Η ιδέα. Η κάθαρση. Η αυτοψυχανάλυση. Η αυτοκριτική. Ο 'Αρης Δημητρίου, ο ήρωας του βιβλίου, έχει μέσα του πράγματα που, τουλάχιστον κάποια απ' αυτά όλοι σας κάποια εποχή νιώσατε, ζήσατε, υποστήκατε. Είτε αυτά αφορούν το εργασιακό περιβάλλον, είτε τις διαπροσωπικές σχέσεις. Είτε ακόμη κι αυτές τις συγκρούσεις με τον ίδιο τον εαυτό και τους προσωπικούς δαίμονες. Το βιβλίο δεν είναι αυτοβιογραφικό. Τα περιστατικά που διαδραματίζονται, δε σημαίνει ότι είναι βιωμένα από τον ίδιο το συγγραφέα, αλλά από εξωτερικές πηγές που πυροδότησαν εκλάμψεις έμπνευσης και αξιοποιήθηκαν ώστε να αποτελέσουν τη δομή της ιστορίας. Θα μπορούσαν όμως κάλλιστα να είναι δικά μου κομμάτια, τόσο όσο και δικά σας. Μήπως άλλωστε δεν είμαστε όλοι πρωταγωνιστές στη ζωή μας; 'Οσο μας αφήνουν να είμαστε οι περιστάσεις, τα τερτίπια της μοίρας, τα μεγάλα αφεντικά...

Και γιατί λέω ευτυχισμένος; Γιατί τελειώνοντας το βιβλίο ένιωσα ότι κάτι κατάφερα. Αφηγούμενος τη ζωή ενός απλού ανθρώπου, με όλα τα παρατράγουδα, τον πόνο και τη χαρά που αυτό μπορεί να περικλείει, αισθάνθηκα ότι περιέγραψα και δημοσιοποίησα ένα κομμάτι που ο άνθρωπος κρύβει καλά μέσα του, που δεν το αποκαλύπτει όσα κι αν του δώσεις. Αυτή η καταπιεσμένη εσωτερίκευση έκρινα ότι πρέπει να γίνει γνωστή, να φωνάξει παντού ότι υπάρχει. 'Ισως έτσι καταφέρει να απαλύνει το βάρος, μοιράζοντάς το σ' όλοκληρη την ανθρωπότητα. Κι αυτό γιατί ένα κομμάτι του δικαιωματικά της ανήκει...

Θεωρώ χρήσιμο να αναφέρω για άλλη μια φορά ότι αυτή η ιστορία είναι καθαρά φανταστική και με κανένα τρόπο δεν αναφέρεται σε αληθινά γεγονότα ή καταστάσεις, ούτε προοπτική της έχει να εκθέσει ή να προσβάλει οποιονδήποτε. Το μόνο που αποζητά είναι να διασκεδάσει, ακόμη και να προβληματίσει τον αναγνώστη σχετικά με τους τρόπους αντίδρασης στα όποια ερεθίσματα δεχθεί μέσα από τις σελίδες του διηγήματος.

Το έγραψα στον πρόλογο και το επαναλαμβάνω κι εδώ. Η γνώμη σας μετράει. Μπορεί ν' ακούγεται σαν αποτυχημένο πολιτικό σύνθημα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι αλήθεια. Κι αν κρίνετε ότι η γνώμη σας δεν κοινοποιείται στέλνοντάς μου ένα προσωπικό μήνυμα, μπορείτε να την καταχωρίσετε εδώ, ανώνυμα ή επώνυμα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους ύπαρξης αυτής της σελίδας. Η ελεύθερη και χωρίς λογοκρισία έκθεση απόψεων του αναγνώστη. Πραγματικά καμαρώνω γιατί θεωρώ ιδιαίτερα πρωτοποριακό βήμα αυτή την ιδέα, που ίσως είναι και το μοναδικό δικαίωμα που απομένει στον αναγνώστη.

Σας ευχαριστώ πολύ. Καλή ανάγνωση. Εύχομαι το βιβλίο να ικανοποιήσει τις προσδοκίες σας!


Αποστόλης Ρούντης © 2001

Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ

arountis@yahoo.com



Search:
Keywords:
In Association with Amazon.co.uk




Powered by WebRing.